Blog: Hoe ervaart #VvEd bestuurslid Marjo Boer haar afscheid als mbo-docent in coronatijd?

/Blog /Blog: Hoe ervaart #VvEd bestuurslid Marjo Boer haar afscheid als mbo-docent in coronatijd?

Blog: Hoe ervaart #VvEd bestuurslid Marjo Boer haar afscheid als mbo-docent in coronatijd?

Een 1,5 meter afscheid

Dinsdag 7 april nam ik afscheid van mijn collega’s bij de mbo-opleidingen ervaringsdeskundigheid van Zadkine. Het werd een 1.5 meter afscheid in gezelschap van twee collega’s. Onverwacht hartverwarmend voelde het, met mooie teksten, toespraak, cadeaus en taart.

Afscheid van het docentschap

In 1998 begon ik als supervisor en docent bij de toenmalige GOAL-opleiding, een jaartraject voor mensen die hun ervaringsdeskundigheid wilden scholen en inzetten in de GGz praktijk. De deelnemers liepen stage of waren aan het werk bij Rotterdamse instellingen als Pameijer, Bavo Europoort, de Kijvelanden en Bouman verslavingszorg. (De laatste drie instellingen hebben nu andere namen.) Een dag in de week kwamen ze naar de opleiding. Ik vond het meteen fantastisch werk, het was het soort opleiding dat ik zelf had willen volgen, persoonlijk, op maat en verdiepend. En wat me heel sterk aanspraak was de gelijkwaardigheid en wederkerigheid, het voelde als een solidaire beweging. Ook toen de opleiding BGE in 2004 als kwalificerend ontwikkeld werd, en later kwamen daar Edasu en MOED bij, is de teneur verdiepend, gelijkwaardig en solidair gebleven. Voor grotere schoolorganisatie zijn dergelijke trajecten niet altijd zo inzichtelijk omdat ze niet passen in een confectiemodel van het beroepsonderwijs. One size fits all. Daar hebben deze opleidingen soms ook onder te lijden en is aandacht nodig.

Van docent naar projectmanager 

Daarom ben ik ook heel blij dat ik het project Ontwikkelen van een kwaliteitssysteem van ervaringsdeskundigen mag gaan leiden, dat voelt aan als een gezamenlijke onderneming voor onze vereniging. Hoe we het project gaan vormgeven moet passen bij de uitgangspunten van ervaringsdeskundigheid. Ik weet dat het woord systeem mensen behoorlijk kan afschrikken. De beelden over professionaliseren spelen daar een rol in, dat het betekent dat we geen invloed hebben op het vak. Gelukkig is dat beeld al langer aan het kantelen en gaat professionaliseren juist over eigenaar van je vak worden, samen vormgeven wat wij de kwaliteit van het vak vinden. En belangrijk is dat het juist onze cliënten empowerment moet geven, zodat zij ons beter weten te vinden en ons inschakelen. Hun wensen sluiten aan op onze expertise. Daarbij wordt onze kennis meer erkend en kunnen we ook collega zorgprofessionals beter van dienst zijn met een advies dat ertoe doet. Daarom heb ik er vertrouwen in dat we deze opdracht samen kunnen doen en zo invloed van ervaringsdeskundigen zelf kunnen benutten.

De Coronatijd, zoeken naar een andere manier van contact

De maand voordat mijn contract beëindigd werd gaf ik nog veel supervisies met beeldbellen. Bij de Edasu waar de studenten nu telefonische contacten met hun cliënten onderhielden, plannen moesten bedenken hoe je contact houdt op 1.5 meter afstand lag het samenwerken vanuit het kantoor stil. Als je dan opeens geconfronteerd wordt met kleine behuizing, werk en privé moet zien te scheiden en je zit voor je eindexamens vraagt dat veel veerkracht. Sommige studenten moesten op andere afdelingen gaan werken omdat huisbezoek en ambulant werken niet door kan gaan. Ik heb bewondering hoe veel mensen zich er doorheen slaan. Collega docenten moesten hun lessen binnen korte tijd omzetten naar digitale lessen. Daardoor werd de werkdruk voor iedereen hoger zoals ook voor anderen die in de zorg en het onderwijs werken.

Ja, ik kan niet anders zeggen dan dat ik altijd met ongelofelijk veel plezier met studenten en collega’s heb samengewerkt. Samen hebben we veel kunnen beleven, leren en ontwikkelen. In mijn beleving zijn mijn collega’s en studenten geweldig moedige mensen, die met spirit en veerkracht aan het avontuur van dit nieuwe beroep werken. De opleiding was ook een plek om samen ingrijpende levenservaringen te ontwikkelen tot ervaringsdeskundigheid. Hoe verschillend onze levens ook zijn is solidariteit altijd belangrijk. Die verbinding kunnen vasthouden maakt dat we onze missie en visie leven. Dat maakt ons als vak geloofwaardig.

Daarom ben ik blij dat ik verdrietig ben om te vertrekken bij de mbo-opleidingen ervaringsdeskundigheid, dat vind ik een goed teken. Beter dan blij zijn dat je kunt vertrekken. Mijn vertrek voelt nog halsoverkop aan zonder life afscheid te kunnen nemen. Dat komt later wel. We zijn nu in zo een verwarrende tijd gekomen, corona zet nu de toon in onze levens als het gaat om elkaar lijfelijk te ontmoeten.

In mijn afscheidsbrief voor studenten en collega docenten nam ik het volgende motto op:

Geloof in je eigen kracht en invloed. Want de geschiedenis leert dat zelfs de allerkleinste daden van verzet nog tientallen jaren kunnen doorwerken.

Verzet je en hou vol: het verliezen van hoop is geen optie

Hoop is het geloof dat wat we doen van belang is (Rebecca Solnit).

Ik hoop binnen onze VvEd een hele mooie verdere samenwerking en binnenkort weer ontmoeten,

Marjo Boer

Noot van de redactie:

Het afscheidscadeau was dat Marjo deze mooie glassculptuur mocht meenemen.

Dit glaswerk is de aanmoedigingsprijs die de te ontwikkelen BGE opleiding ontving op het congres Innovatie en kwaliteit in de publieke sector 2002 binnen het thema ‘De praktijk als inspiratiebron’. Dit congres was door het ministerie van sociale zaken in 2002 georganiseerd. Marianne Bassant en Marjo Boer waren toen bezig met de omvorming van de GOAL naar de BGE opleiding.