Blog over de ‘oplossing’ van VvEd (bestuurs)lid Marina in deze Coronatijd

/Blog /Blog over de ‘oplossing’ van VvEd (bestuurs)lid Marina in deze Coronatijd

Blog over de ‘oplossing’ van VvEd (bestuurs)lid Marina in deze Coronatijd

Eigenlijk vond ik een blog schrijven over mijn hond voor de VvED niet zo relevant. Een beetje raar onderwerp. Pas sinds het overlijden van mijn hond begrijp ik hoe belangrijk een dier kan zijn bij herstel en participatie.

Dus hier dan toch een blog over mijn pup Skye!

Op 21 november 2019 overleed mijn hond Rune. Ze was een schotse herder, collie ook wel bekend als “Lassie” maar dan in een andere kleur, bruin, met beige en zwart. Ze is 12 jaar en 7 maanden geworden en was 12 jaar bij mij. Een groot verlies, met Rune aan mijn zijde voelde ik me altijd steviger en bovendien heeft een hond structuur nodig, dus geen of geen zin ik moest eruit om de hond uit te laten en ook het avond blokje om voor het slapen gaan was vaste prik.

Na een bijna halfjaar zonder hond door het leven te zijn gegaan brak de Coronatijd aan. Als enig kind, wees, single en met twee uitwonende studerende dochters veranderde ik in een kluizenaar. Ik zag helemaal niemand meer en contacten gingen uitsluitend telefonisch of via videobellen. Na 6 weken merkte ik welke dingen in mijn leven ik nu eigenlijk miste en welke dingen ik helemaal niet miste. Dat was wel een eye-opener. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik beter geen nieuwe hond kon nemen. Het is best ingewikkeld als je alleen bent, werkt en af en toe eens naar een museum wilt gaan. Ik kon nu gaan en staan waar ik wilde en had alle vrijheid om dingen te ondernemen die ik met hond niet kon doen. Ik had altijd veel gewandeld en wandelde nu zonder hond. Saai, saai, saai!

Het werd steeds duidelijker, ik wilde toch weer een hond. Een collie, ik ging voor een herplaats hond. Er kwamen wel vier herplaats collies voorbij en ik aarzelde en aarzelde en dus ging de hond naar andere mensen. Ik begon na te denken over een puppy. Een puppy collie, een eigen hond, helemaal van jongs af aan, zou dat kunnen? Ik besloot dat ik dat niet zou kunnen, een puppy opvoeden. Toch handig twee dochters die dan zeggen, maar mam je hebt ons toch ook opgevoed en zeg zou zelf dat is best goed gegaan. Ik ging boeken lezen, you-tube filmpjes kijken en dacht het is misschien juist nu wel een goede tijd om een pup op te voeden nu ik toch helemaal thuiswerk. En toen zag ik dat bericht op Facebook, uit een hobby nestje waren drie collie pupjes beschikbaar, reutjes. Ik aarzelde geen moment en binnen twee dagen reisde ik af naar Westelbeers om pup nummer 2 op te halen. Net 7 weken oud. We noemden hem Skye met als achternaam Obiwan Kenobi.

S’ nachts sliep hij naast mijn bed in de bench en de eerste week moest hij om de twee/drie uur eruit om buiten zijn behoefte te doen. Dus deed ik dat. Daarna sliep hij beneden (op de bank) en moest hij er nog 1 x per nacht uit. Hij meldt zich keurig en als ik beneden kom zit hij al klaar voor de tuindeur. Plas doen, hup naar binnen en weer verder slapen.

Wakker worden en naar beneden gaan is een feestje, een blij bijtend bolletje wol hangt aan je tenen of handen en je armen zitten onder de wondjes van de kleine scherpe tandjes. Ik kocht een puppy wagen, een pup mag per week 1 minuut lopen en dat 4 à 5 x per dag. De rest van de tijd slaapt ie of eet hij iets op wat hij niet op mag eten. Een blokje om van 7 minuten duurt meestal een uur, omdat iedereen de hond even wil aaien en een praatje maakt, hoe heet ie, waar komt ie vandaan, wat is het voor hond, hoe groot wordt hij en ga zo maar door. Ik geniet van al die korte ontmoetingen. Ik hoor ook weer ergens bij, bij de hondenbezitters! De meeste hondenbezitters doen een cursus met hun hond en zo zitten wij ook samen op cursus -op puppy cursus- waar ik leer hoe hij zich moet gedragen. En dat vervolgens aan hem moet uitleggen. Hij doet het supergoed en ik ben ontzettend blij met hem.