De opmars van ervaringsdeskundigheid; een gesprek tussen 2 ervaringsdeskundigen (deel 2)

/Artikel /De opmars van ervaringsdeskundigheid; een gesprek tussen 2 ervaringsdeskundigen (deel 2)

De opmars van ervaringsdeskundigheid; een gesprek tussen 2 ervaringsdeskundigen (deel 2)

Over de positie en de valkuilen van ervaringsdeskundigen

Tekst: Paul Aerts, Marjo Boer

Deel 2

Ervaringsdeskundigheid is aan een lange opmars bezig in Nederland, Die gaat zeker niet zonder horten of stoten. De meningen over de inzet van ervaringsdeskundigen zijn verdeeld, maar de waarde wordt ook in het werkveld van de psychiatrische en maatschappelijke zorg gezien. Marjo Boer en Paul Aerts betekenen beide iets in de wereld van de ervaringsdeskundigheid. Samen gingen zij in gesprek over het vak van de ervaringsdeskundige.

Welke plek heeft de ervaringsdeskundige in het zorgsysteem?

Marjo: “Alle zorgprofessionals kunnen waarde hebben in een gezamenlijk doel waarbij mensen een leven kunnen gaan leiden dat past bij hun eigenheid. Het is een van de gelijkwaardige beroepen met een eigen beroepscompetentie profiel, met een weliswaar andere manieren van werken, maar met evenveel waarde. In sommige teams lijkt de gelijkwaardigheid onder collega’s groot, ik hoor in mijn werk als docent en supervisor ook over situaties waar vooroordelen een rol spelen, stigma en zelfstigma. En het beroep is relatief nieuw. ‘We moeten ons nog laten zien. In de samenwerking moeten we daar samen uit zien te komen. Vertrouwen gaan ervaren in elkaar.”

Paul: “Op de gesloten afdelingen waar ik werk, heb ik direct te maken met psychiatrisch verpleegkundigen. Ze werken op
een gelijkwaardige manier samen, vergaderen mer elkaar en geven elkaar feedback. Toch werken we naast elkaar, wij als
ervaringsdeskundigen bemoeien ons niet met de behandeling. \We zijn een aanvulling, geen vervanging,”

Wat zijn de valkuilen voor ervaringsdeskundigen?

Marjo: “Een valkuil zou kunnen zijn dat we onze ervaringen delen zonder dat daar vraag naar is. Zeifstigma kan ook een valkuil zijn. Dat je jezelf minderwaardig gaat zien ten opzichte van anderen en je kwaliteiten te veel relativeert. Of dat je de leefwereld gaat vergeten en zorgtaal gaat spreken.”

Paul: “Soms word je geconfronteerd mer je eigen herstel. Het kan zijn dat je er tijdens een gesprek achterkomt dat je iets zelf
nog niet verwerkt hebt. Het moeilijke van zoiets is dat je dan even extra kwetsbaar bent. Eerst vond ik het moeilijk me dan ook kwetsbaar op te stellen. Dat brengt me ook tot de tweede valkuil: de hulpverlenersrol gaan vervullen. Ik probeer te allen
tijden te vermijden dat ik iemand ga helpen zijn of haar psychische problemen op te lossen. Ik ben niet degene met die waarheid in pacht, hoeveel ik ook geleerd heb van mijn ervaringen.”

 

Bron: Tzitzo magazine, juli 2020