Portret Deel 3: VvED lid en oud voorzitter Lenneke “Hoe hou je het toch vol als ervaringsdeskundige…?”

/Bericht van de leden... /Portret Deel 3: VvED lid en oud voorzitter Lenneke “Hoe hou je het toch vol als ervaringsdeskundige…?”

Portret Deel 3: VvED lid en oud voorzitter Lenneke “Hoe hou je het toch vol als ervaringsdeskundige…?”

Ook in dit laatste deel van de 3-luik aandacht voor het interview dat 2 ervaringsdeskundigen hebben gevoerd met (oud bestuurs)lid van de VvEd, Lenneke Elfers. 25 jaar geleden begon zij als ervaringsdeskundige en nam zij in de eerste lichting deel aan de opleiding (thans BGE).

 

In het eerste deel van het interview vertelt Lenneke over haar carrière switch en wat die haar bracht. In het tweede deel deelt ze wat ze zoal tegenkwam in haar loopbaan en tot welke visie dit alles leidde.

 

De interviewers willen meer weten.

interviewer Anne van Winkelhof

Anne van Winkelhof

Interviewer Nicoline Telgenkamp

Nicoline Telgenkamp

Hoe hou je het als ervaringsdeskundige vol om aan de ene kant gewoon je werk te doen en daar plezier in te hebben en aan de andere kant ook de barricade op te gaan om de belangen van cliënten te verdedigen? Volgens Lenneke is het heel belangrijk om genoeg medestanders te hebben. “Mensen die je direct begrijpen, ondersteuning van binnenuit. Daar heb ik veel aan gehad. Even vertrouwelijk spuien, maar ook successen delen. Mede hierdoor juich ik de ondersteuning van de VvEd zo toe om intervisie te kunnen volgen met elkaar.”

 

Delen en leren, zo belangrijk! “Wat dan aan gaat vind ik het jammer dat de herstelactiviteiten die zo veel kunnen betekenen voor mensen, zo weinig bekendheid hebben. Ik denk echt dat het soms een blinde vlek is; mensen kennen het niet of durven er niet aan. Tevens ben je als herstelgericht werker geneigd te denken dat iedereen nu wel weet heeft van herstelgericht werken. Wat absoluut niet zo is. Ik pleit ervoor landelijk meer bekendheid voor herstelactiviteiten en herstelmethodes te creëren. Het is een vraag die me bezig blijft houden: hoe krijgen we mensen naar onze mooie herstelactiviteiten en vergroten wij de bekendheid ervan? Als iemand het antwoord heeft, Lenneke is een en al oor!

 

 

Redactie; over delen en leren gesproken, hoe was het om Lenneke te interviewen?

 

“Bijzonder om in Dordrecht op bezoek te gaan, het mooie, oude pand met krakende trappen te betreden en Lenneke in haar  element te zien bij het PEERpoint. Hoe ken ik, Nicoline, Lenneke eigenlijk? Wel nu, op vrijdag 30 maart 2007 solliciteerde ik bij een ambulant team van de Pameijer in Schiedam. Op maandag 2 april mocht ik beginnen. Onbekend met herstel, herstelondersteunende zorg en ervaringsdeskundigheid. Vanaf die maandag startte mijn opleiding tot ervaringsdeskundige. Ik kwam in een team waarin Lenneke werkte en zij is mijn mentor in het vak ervaringsdeskundige. We vormden met anderen: het team medewerkers met ervaring. We spraken over welke pijlers er waren. En benoemden van alle pijlers voorbeelden. Wat waren positieve ervaring in het ondersteuning bieden en je eigen ervaringen delen en wat waren minder positieve ervaringen. Zo leerden we veel.

Lenneke ging uit het ambulante team en ging vanuit het hoofdkantoor herstel, empowerment en ervaringsdeskundigheid promoten. Ik mocht de training fotovoice ontwikkelen en uitrollen. Vanaf 2012 ging ik vanaf de start als coach bij de opleiding Howie the Harp werken. Lenneke bleef altijd bereikbaar. Volgens mij voor heel veel mensen. Je kon haar altijd bellen. Een afspraak maken. Zij betrok mij ook bij van alles en nog wat. We werden ook maatjes. Zonder enige schroom of sociale wenselijkheid delen we wat we in ons werk en later ook privé meemaken. En soms kreeg ik nog wel eens ouderwets om mijn donder. Hahaha fantastisch.

Wat ik mis: Lenneke haar ongefilterde mening. Niet ongefundeerd! Ik kan daar met bewondering naar luisteren. Zelf heb ik de neiging om de diplomatieke kant te kiezen. Maar soms is het veel sterker om ongezouten je mening te geven. Anders wordt het zo belangrijke klantenperspectief nogal al eens weggeveegd van tafel. Hoe je het ook wendt of keert zoals Lenneke ook aangeeft in haar interview. (Best diplomatiek mag ik deze keer wel zeggen) Is dat er een gevestigde orde is bij veel organisaties. Mensen die gewend zij op hun manier het beleid te bepalen. Volgens bepaalde strategieën en met bepaalde methoden. Nu vragen wij om het roer om te gooien. Om met cliëntentaal en met cliënten passie dingen aan te pakken. En dat schuurt. Dat wringt.

Mooi om te horen dat Lenneke nu zegt: dit had ik jaren gelden moeten doen. Het direct contact hebben met mensen en hun ontwikkeling op de voet kunnen volgen. Dat geeft energie. Lenneke is denk ik heel belangrijk (geweest) voor het beleid. Zoals ik het beleef zijn de processen om meer herstelgericht te werken stroperig en traag. Bureaucratisch. Een heleboel mensen vanuit allerlei functies willen er wat van zeggen. Zo bestaat het gevaar dat het oorspronkelijke idee in kracht inboet. Je hebt dus een lange adem nodig en veel eigenwaarde en steun om steeds opnieuw te vragen: hoor mij, zie mij, luister naar mij, nodig mij uit bij brainstormsessies, overleggen. En niet om jezelf mee te verrijken maar om de klant voorop te stellen. Vanuit diens belevingswereld, die jij zelf hebt ervaren. Het praten, schrijven en vergaderen kan jaren in beslag nemen. En natuurlijk, natuurlijk gebeurt er ook heel veel. Maar alle medewerkers doordrongen van de herstelgedachte? Nee, zo is het nog (lang) niet. Mooi voorbeelden? Ja, gelukkig zijn die er wel. Wat dat betreft zie ik een mooie toekomst met de verschillende kennisbronnen nauw samenwerkend en elkaar respecterend.

 

Maar iemand als Lenneke? Once in a live time.